Paweł Łęczuk - Literackie Wycieczki Rowerowe

 

 

 

 

E-book Literackie Wycieczki Rowerowe. Subiektywny przewodnik, to propozycja dwudziestu kulturowych wycieczek po Warszawie i najbliższych okolicach, których punktem odniesienia jest szeroko pojęta literatura. Trasy rowerowych przejażdżek po atrakcyjnych terenach stolicy opracował Paweł Łęczuk - poeta, autor książek biograficznych, animator kultury, geograf i pilot wycieczek.

Felietonowe opisy tras wzbogacają odnośniki do map, fotografii, artykułów prasowych oraz materiałów multimedialnych, takich jak nagrania muzyczne i filmy.

Gdzie szukać muralu „Małego księcia”? Dokąd wyjechał Krzysztof Kamil Baczyński na swoje ostatnie wakacje? Skąd w Białołęce wziął się tajemniczy Kleks? W której warszawskiej knajpie Marek Nowakowski do dziś ma swój stolik? Który most najbardziej lubi Andrzej Stasiuk? I wreszcie – gdzie znajduje się neon poświęcony Krzysztofowi Komedzie?

Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w bezpłatnym interaktywnym e-booku.

Zamiast bibliografii, autor przy każdej cytowanej książce umieścił odnośnik do stron wydawców, serwisów książkowych i innych przestrzeni internetowych związanych z daną publikacją.

Działanie realizowane w ramach Programu “Mobilni w Kulturze 2021”, finansowane ze środków m.st. Warszawa.

Ofiaruję Ci swoją przyjaźń, pielgrzymie. Dom bez widoku na przyszłość

Paweł Łęczuk 

Ostatni dzień kwietnia

Najpierw odeszły od nas koty, podobno na skutek zgonu

sąsiadki. Śmierć, to jednak odejście.

Nastał pogodny styczeń. Otrzymywaliśmy tłuste wieści

w coraz szczuplejszych rozmowach.

Mroźny luty. Pusty marzec. Pomylona data imienin.

Spoglądanie chyłkiem w zasłonięte żaluzjami okna.

Nie przetrwaliśmy próby. Kości zostały spalone.

Dziś jadę na Bródno. Stoję nad grobem jak kiedyś

pod drzwiami. Milczysz. Mówię, kwiatki powiedzcie mi.

Kołyszą się wstążki z napisem ostatnie pożegnanie.

A przecież to dopiero początek. Niekiedy wracasz,

bo życie to przecież rozstania i powroty.

lipcowy poranek

znalazłem cię pośród chwastów tak jak kiedyś

górniczy kozik którego nie zdążyłem ukryć na czas

przed wzrokiem ojca stary sztygar powiedział

że to nie jest nóż do zabawy

kazał oddać odnieść na miejsce

ktoś musiał nadal wydobywać z ziemi chleb

karmić szarą masę pozbawioną marzeń

perspektyw i buntu 

dziś wiem że znaleźć nie znaczy skraść

odróżniam góry od hałd

Imperium

Coraz częściej wracam myślami na Wschód.

W jaskini Lwa mieszam ze sobą wątki i wojny.

Pokój drażni pustym wspomnieniem. Za oknem

chłód białej nocy. Szklanka wódki na biurku.

Jednak nie piję za Twoje zdrowie. Czekam

na kolejny transport. Nową opowieść o tym

jak zdobywano mięso na stół weselny w czasach

kryzysu i kto komu zjadł babcię.

Palimy więcej niż powinniśmy, nie dbamy

o płuca. Tracimy głos. Mówią już tylko palce.

Trzeszczą jak  kości naszych bliskich rozsiane

po kresach odzyskanych i utraconych majątków.

Ofiaruję Ci swoją przyjaźń, pielgrzymie. Dom

bez widoku na przyszłość, duszoną cebulę

i marynowany kwiat kopru. To lepsze niż antybiotyk.

Pomaga przetrwać.

___________________________________

publikacja za zgodą Autora 

I widok z mostu.

Paweł Łęczuk

Jurwek

1.

Lato. Cholernie gorące lato, jak powiedziałby dziś Mężczyzna. Chłopiec krąży wokół Jaworzyńskiej i Mokotowskiej. Szuka miejsca pochówku. Dobrego miejsca, by wykopać grób dla wróbla, którego stracił. Nie ma czasu na pogrzeb i wszystkie te funeralne ceremoniały. Nie ma czasu na płacz. Trzeba kryć się. Uprawiać slalom. Uciekać przed pociskami z nieba. Złego czarnego nieba, które niczego dobrego już nie zapowie i nie wywróży. Wrzeszczy matka, unosi się pył. Chłopiec tonie.

2.

Chłopiec to nie Mężczyzna. Jest pełen sprytu, beztroski, wie jak uciekać. Zna każdą jamę i każdy kąt. Mężczyzna gubi się pośród grobów. Poci się, denerwuje i dyszy. Woła Matkę. Flecista gra Somewhere over the rainbow. Jest Matka. Jest nadzieja. Mężczyzna tańczy na grobie. Tonie w smutku. Topi się jak knot we wspomnieniach. Przytula miotłę. Znika w modlitwie i pyle. Wychodzimy na słońce. Idziemy do światła. Za mur.

3.

Chłopiec ukrywa pod szafą kolejkę. Boi się szabrowników. Mężczyzna nie rozumie kolejek. W pociągu upija się. Śpiewa La donna è mobile. Tańczy kankana. Tęskni za morzem.

4.

Kwiatki powiedzcie jej, że już się zbliżam, myśli Mężczyzna. Nuci arię Siebla. Krąży wśród grobów, kwiatów i wianków. Jak Prometeusz. Przynosi światło na mroczne płyty porośnięte glonami. Uśmiecha się na widok znajomych nazwisk. Chłopiec ma dobrą pamięć. Śledzi uważnie każdy gest na scenie. Pamięta każde nazwisko, na które trafił. Zaczyna rozumieć, że jego prawdziwym domem okaże się scena. Mężczyzna zaczyna rozumieć, że gaśnie jego gwiazda. Szuka dla siebie miejsca. Obok wzrostu, wagi, numeru PESEL i NIP wpisuje numer kwatery.

5.

Taki to cyrk. Taka Polska i teatr. Jeden wielki bleff – przez dwa ef.

6.

Teraz wszystko rozumiem, mówi Mężczyzna. Chłopiec jeździ rowerem pośród gruzów. Mężczyzna boi się rowerzystów. Boi się siebie. Dużo rozmawiamy. W życiu nie chodzi tylko o sex. Mężczyzna czasem musi, ale nie powinien za często. Chłopiec ogląda śmierć. Nie dziwi się. Jakie życie taka śmierć – nie dziwi nic.

7.

Liceum. Dziewczyny w klasie Chłopca urządzają plebiscyt. Oceniają po wyglądzie kolegów. Uszy, oczy, usta, nos, nogi, dłonie i włosy. Chłopiec ma najpiękniejsze usta. Mężczyzna patrzy na zdjęcie przesłane za pośrednictwem Facebbooka. Na pierwszy rzut oka nic się nie dzieje. Ot ściana starego domu, jakich wiele. Po chwili dostrzega napis – TE USTECZKA JERZEGO.

8.

Chłopiec ma swoje kaprysy. Uwielbia zupy – poza jedną – nigdy nie przełknie flaków. Potajemnie ucieka od rodzinnego stołu. Mężczyźnie otwierają się flaki z każdym dniem, gdy idzie chodnikiem lub jedzie tramwajem. Mężczyzna nie rzuca mięsem tak od niechcenia. Mieli je. Smaży kotlety.

9.

Stare budynki na tyłach Mokotowskiej. Chłopiec w sobie tylko znany sposób przekrada się na scenę teatru. Chłopiec nie ma zabawek. Nie potrzebuje. Ma scenę. Mężczyzna lubi się bawić. Śpiewać i tańczyć przez całą noc.

10.

Wiem, że laleczką mnie zwą – śpiewa Mężczyzna. Wścibski chłopiec jest maskotką radiowych aktorów. Głośno dziękuje za czekoladę. Słyszy go cała Polska.

11.

Witam mojego najmłodszego kolegę – powiedziała Królowa do Chłopca. Witam moją najmłodszą Koleżankę – powiedział Mężczyzna ponad pół wieku później do tej samej Królowej.

12.

Mama mówi, że jestem już tak zepsuty, że bardziej nie można – mówi chłopiec do wychowawczyni. Matka się złości. Ale wybacza. Chłopiec zaprasza na przedstawienia i wspólne wakacje. Tylko tyle i aż tyle. Nic więcej nie daje się zrobić. Matka odchodzi. Mężczyzna płacze, że nie odwdzięczył się za to, co otrzymał Chłopiec.

13.

Włóczęga po scenach. Życie w komunach. Po latach wszystko wychodzi. Mężczyzna śpi niespokojnie. Kopie jak Chłopiec.

14.

Teraz tylko lekarze. Mówi Mężczyzna. Czasem kościół. Ale częściej knajpa. I widok z mostu.

________________________________________

publikacja za zgodą Autora

Requiem dla Amy Winehouse

Paweł Łęczuk

1.

miałem trzynaście lat kiedy zmarł freddie

ty byłaś ośmioletnią śpiewającą dziewczynką

dopiero pięć lat później zaczęłaś grać na gitarze

pamiętam że bardzo bałem się wtedy słuchać

i’m going slightly mad może przez teledysk

mieliśmy w domu darmowe nie kodowane mtv

może przez dźwięki i ten śmiertelnie szalony

smutek bijący z każdej nuty

zresztą całe innuendo to był dla mnie smutek

nie do przełknięcia bałem się tych dźwięków

bałem się jak duchów

wszędzie wokół these are the days of our lives

i show must go on

nawet delilah wydawała się smętna

sytuacja trochę jak z kotem szymborskiej

ale to już dzisiejszy kontekst po twojej jego i jej śmierci

po co mówię to wszystko teraz i tobie?

może dlatego że dzisiaj słuchając ciebie i oglądając youtube

czuję się bardzo podobnie

kiedyś napisałem że „chyba nigdy nie oswoję się z pogrzebami”

to prawda może nawet nie tyle z pogrzebami bo zawsze można się jakoś

z tego wymigać ze śmiercią już nie tak łatwo

wiesz o tym lepiej niż ja może nawet zawsze wiedziałaś

bo umierałaś już setki razy

2.

zamiast jechać do amsterdamu lipska

czy edynburga by umrzeć moglibyśmy

zjeść fugu źle przyrządzoną w mojej kuchni

tak byłoby prościej ty ja i przysmak podszyty

trucizną czego więcej oczekiwać od życia

3.

pogrywamy ze sobą

lecimy w kulki

lecą sekundy minuty pomiędzy niebem

a piekłem

spotkamy się tam gdzieś kiedyś

być może o ile pamięć nas nie zje

i nie zaślepi

4.

podobno ludzie rosną

podczas snu

mnie nic już nie rośnie

5.

mam lęk przed pływaniem odkąd koledzy

zaczęli tonąć kolejno po sobie co rok

co sezon takie mamy burzliwe lata

niespokojne dreszcze co rano i mocno

przepocone sny nawet chłodnik trzeba

jeść z lodem

6.

chodzimy nocą nad rzekę pod most

między mosty w takich wypadkach jest

między nami szczerość która wypływa z wód

albo źródeł potem przychodzi dzień

wszystko psuje lepiej gdy deszcz grad

i sztorm

7.

dużo rozmawiamy choć głównie to ja

mówię tak wolę wtedy jesteś naprawdę

i tylko dla mnie

8.

rozmowy niedokończone a tyle by się chciało

zagrać napisać wyśpiewać lepiej gubić wątki

niż je zaczynać

9.

lubię scenę mimo iż wkurwia mnie centrum

uwagi drętwi faceci i niektóre facetki z drinkami dragami

potrzebą spędzenia paru chwil tylko ze mną

lubię to mimo wszystko mogłabym mieć taki status

ich już nie lubię

10.

potrafię tylko śpiewać kłamać i grać

nie lubię negocjować nie znam się na zarobkach

robieniu kariery i hajsu

pieniądze są albo się znajdą i tylko po to by je utracić

jak ciebie

11.

niech melanż trwa 24h niech mylą się strony

kierunki świata

przystanek przy bukowskiego zamawiam piwo

albo taksówkę ty idziesz udawać żonę

12.

mogłabym chodzić z torbami zaglądać w kosze

szukać skarbów resztek szczęścia niedopałków

i aluminiowego złota

zaglądać do witryn okien klatek w ten sposób

byłoby wybaczone byłoby wolno zapukać

do drzwi sypiać pod nimi tulić się do śmieci

całować śmierć

13.

albo być alkoholem tabletką kroplówką

jedną z licznych depresji zapachem snem koszmarem

zwątpieniem

być częścią ciebie

14.

zbudować nowy świat z minispódniczek

na obcasach różowy hajlajf z taneczną muzyczką

w tle to jednak nie dla mnie

chyba że czarny asfalt namiętność i zapomnienie

życie jest życiem pan przecież wie

15.

zabawa bawimy się sobą jak szynową kolejką

czasem zdarzy się katastrofa wagonik wypadnie z torów

16.

nosi nas przerzuca ciągnie i wciąga

schodzimy w tunele jak szczury nasłuchujemy

jęki rur sprzęganie przewodów krople spadające na głowy

buty i spodnie niekiedy czołgamy się poniewieramy

odwracamy wzrok

17.

światło zazwyczaj boli zwłaszcza po tańcach w ciemności

niech noc trwa niech nie zacznie się dzień

18.

dark side of the room nie musisz już klikać

przycisku odśwież

___________________________

publikacja za zgodą Autora

Paweł Łęczuk

fot. Arek Łuszczyk

Rocznik 1978. Ukończył geografię na Uniwersytecie Szczecińskim i kilka innych kierunków na innych uczelniach. Poeta i animator kultury z żyłką reportera. Zorganizował setki imprez literackich w Warszawie, współredagował kilka mniej lub bardziej kulturalnych pism. Dobry obserwator i słuchacz. Najczęściej pisze 

o ludziach i miejscach bo w tym widzi największy sens swojego istnienia w literaturze. Jest autorem książki poetyckiej „Delta wsteczna” i współautorem albumu poetyckiego „Migawki. Obiekt Warszawa”. Odpoczywa najchętniej gotując dla swoich przyjaciół domowe zupy i leczo. Dużo pali. 

Wraz z Jakubem Jabłonką tworzy duet twórczo-producencki pod nazwą Forever Young Books. 

Zaproszenie

______________________
nadesłane