usta sine od jagód

Mariusz Partyka

*** 

nie pamiętaj

nie wspominaj

już nic nie zrobię

taka wola twoja

którą spełnię

z tej mszy wychodzę uboższy

na języku nie mam już ciała.

***

nie wiem jak je wymawiać

jak układać usta i język

żeby nie wyszło zbyt czule

bo przecież nic już nie czuję

usta mam tylko sine

od jagód.

***

zapach mięsa i łąki

ptaki

pamiętam i zapomniałem

przecież nic się nie stało

tylko w mojej głowie

te ikony

na wszystkich jest w aureoli

tak zazdrościłem temu

który modli się do niej

a ona mu odpowiada.

________________________

publikacja za zgodą Autora

to co się nie stało dzieje się gdzie indziej

                                                                                                  Mariusz Partyka

chwiejna wieża

Nie modlę się już do ciebie

pieniążku bez nominału

baloniku bez sznurka

Za długo to trwało

ta pustka

którą mi dałaś

drukarko bez tuszu komunikacie bez treści

Ołtarzyk postawiony świece zapalone

modlitwa niespełniona

Sierotko nieosierocona kwasku bez cytryny

Wyrwałaś mnie ze snu

i nie zasnę z powrotem

pistacjo bez skorupki tubko bez maści

Twoje ciało pamięta

ale ty chcesz zapomnieć

kromko bez masła czapeczko bez daszka

Masz swój ołtarzyk przed którym

się modlisz

wyznajesz wiarę w innego bożka

cukiereczku bez cukru pszczółko bez skrzydełek

On ci mówi co noc że cię kocha

a potem śledzi każdy twój ruch

moja sarenko na łące moje serce

Ale to nie jest kontrola

bo twój bóg to dobry człowiek

a my tak źle zaczęliśmy.

zerwijmy wszystkie

jesteś cichym, pustym miejscem

sierpień obejmuje chłodnymi nocami,

nie pamiętam snów, znów nie pamiętam słów.

lata łapania oddechu,

raz zakrztuszony, ręce do góry,

masaż serca, sztuczne oddychanie.

daję ten oddech, niech będzie z tobą,

wiedz, że nie umrę

za pozwoleniem.

pod język włożone

rozpuszczalne wspomnienia.

niech nas poniesie czerwony

nurt, niech poniesie nas kolorowy

bród,

kwiaty z naszej łąki będą wieńcami.

lewitacja

moje ciało jest tylko zakładką,

gdy położysz ją na dłoni,

zsunie się sama.

przestrzeń między nami, to co się nie stało,

dzieje się gdzie indziej. tam jesteśmy odważni

i boimy się tylko być osobno.

w swoich ciałach, w łóżkach odartych z poduszek

i prześcieradeł. tam zawsze będziemy jednym słowem.

w wielu dłoniach zamknięci,

chociaż będą to tylko nasze dłonie.

_____________________________________________________

Publikacja za zgodą Autora

pachnie deszczem i skoszoną trawą

                                                                                                  

                                                                  Mariusz Partyka

nurt

pachnie deszczem i skoszoną trawą, w powietrzu

unosi się puch z topoli. czerwiec wystudzony,

zanim rozgrzał się na dobre.

wpadnij za miesiąc, załapiesz się na chrabąszcze

i soczyste papierówki, na wpół dojrzałe.

pojedziemy nad wodę. na plaży obszernej jak koszula

ojca położymy ciała. później wstąpimy w chłodną wodę,

popłyniemy na głębię. gdy usta zsinieją, wrócimy.

[w białym pudełku]

w białym pudełku obok siebie

ołówek, pędzelek, pióro, myszka,

kredki. leżysz pod stołem jak liść.

drżą wysuszone żyłki. na kartce

rysujesz kolorową rodzinę,

ojciec z matką i dziećmi, koło słońca,

niebieskie obwarzanki, zielony grzebień

i czerwony pies. najważniejszy

jest pies, bo macha, macha, macha

ogonem.

[byłem w świątyni]

byłem w świątyni, która przerosła moje wyobrażenia

o domu bożym. trzymałem za ręce ojca i matkę,

nie musiałem wiedzieć co oznacza przemiana krwi i ciała.

jedyne czego chciałem, to odejść, wrócić w miejsce,

gdzie chłodne powietrze znad pól łączy się z ciepłym,

napływającym z lasu. przyglądać się jak witraż nieba wybucha

od nadmiaru barw, jak spadając zakrzywia przestrzeń i czas

a potem powraca od nowa i zastyga. patrzy zielono

błękitnymi szkiełkami jak wchodzę do środka i żegnam się.

____________________________________

publikacja za zgodą Autora

kolejne dni, może tygodnie

Mariusz Partyka

pamiątki rodzinne

tysiące zdjęć dziecka,

które jeszcze nie zaczęło się bawić.

jest pod opieką i wszyscy wiedzą,

co z niego wyrośnie. rozczarowanie

i smutek już nie ominą tego celu.

na razie można je ukryć

w cieniu kolorowego wiatraka z odpustu.  

ukryte

koń ma chore nogi. pszczoły przylatują do wody.

samochód przejeżdża po białej drodze, będzie burza.

u nas niewiele się zmieniło. wyłamali zamki

i nic nie wynieśli. to jeszcze nie czas. podarowano nam

kolejne dni, może tygodnie. chociaż już wiadomo,

że jesteśmy obserwowani. ktoś spisuje za nas

wydarzenia, z których nie zapamiętamy

nawet małej części. sąsiedzi opowiadają, że widzieli,

jak kręcą się i przypatrują. przyjdzie dzień,

kiedy wszystko wyniosą.

cynamon

wszystko wskazuje na to, że świątynie nie zostaną nigdy

zamknięte. lecz ja wyznaję inną wiarę. smak przyprawy

między nami, płatki uszu na języku i scalone układy ust.

wierzę w cudowny obraz twoich ud. przemianę krwi

w alkohol i śmierć zadaną do domu

przed sprawdzeniem obecności.

razem upłynnimy modlitwy a tlen przemienimy

w trujące związki. przymkniętymi powiekami

zwilżymy suche fakty.

________________________________
publikacja za zgodą Autora

Mariusz Partyka

Poeta, nauczyciel, fotograf. Publikował w czasopismach literackich i gazetach oraz antologiach, m.in.: Połów. Poetyckie debiuty 2010 (Biuro Literackie, Wrocław 2010). W 2009 roku ukazał się jego arkusz poetycki Wieża myśliwych (Biuro Literackie, Wrocław 2009). Wydał tomy wierszy Wierzyniec (Strzeliński Ośrodek Kultury, Strzelin 2012) oraz Eskapady (Stowarzyszenie Literackie 

im. K.K. Baczyńskiego, Łódź 2012). 

Mieszka w Zabrzu.