coraz trudniej odchodzić coraz łatwiej wracać

Dorota Nowak

dotykasz

jesień już a ty
nieostrożnie pamiętasz o iskrach 
w moich snach lato – 
coraz trudniej odchodzić
coraz łatwiej wracać






jesienny spacer

co roku układają liście
pada deszcz a oni bosymi stopami 
rozgrzewają jesienną szadź
chaos miedzy nimi zwiększa uczucie 
chłodu – nie zatrzymują pytań
odpowiedzi prowadzą nad rzekę
tam z dłonią w dłoni 
upływa czas powraca 






pukiel

zgarbiony przygląda się młodym drzewom
wspomina ogień z leśnego chrustu
stare okiennice nie domykają się skrzypią
popiół w kominku rozpyla – czułość

gdyby wtedy wplótł dłonie w jej włosy
zakręcił mocno na małym palcu ułożył 
gdyby przekroczył próg zasłonił okna
rozpalił ogień ściął kosmyk – zachował



_________________________________
Publikacja za zgodą Autorki

to nieprawda że możesz powiedzieć wszystko

Dorota Nowak

pył

chcesz zobaczyć moje podskórne rwące się myśli

o tej porze dnia w której widać jak z lekkością

podnosisz kamienie układasz jeden na drugim

jakby miały sięgnąć słońca rozbić je na fajerwerki

tymczasem ziarno piasku które mam od ciebie

wyciska łzę toczy się powoli rani naskórek

ściera w pył twój zapach ślad i moją wilgoć

nasze my ukryte w przezroczystości diamentu

twoje imię łasi się ociera wraz z piaskiem o kamień

drapie pazurem jak krzesiwo rozpala ogień

a ty bardzo chcesz zobaczyć iskrę rozkruszony głaz

światło nad tlącym się nieustannie ogniskiem

antidotum

mój przyjacielu słucham twoich opowieści

one budują wydłużają dzień uśmierzają

stary kocur siada między nami chowa pazury

uczula rozpylając sierść w pomrukach

wczoraj mówiłeś o zabłoconych butach

o wstydzie gdy stawiałeś je w szeregu razem

z lśniącymi cholewkami z zadartym noskiem

o zaciskaniu pięści by nie rzucić się na bruk

przyglądam się twoim dorosłym stopom

one przenoszą życie na drugi brzeg do miejsc

w których matka czyści buty przed podróżą

ustawia lśniące całuje czoło na dobranoc

drobiazgi

nie prosić o drobiazgi o słowa

wytrzymać rwący nurt przepłynąć wpław

to nieprawda że możesz powiedzieć wszystko

gdy przyjaciel deklaruje wieczność

za piątym razem już wiesz że słońce

gaśnie powoli zachodzi odchodzi

tylko kamienie wydają się być niezniszczalne

szczególnie te na drodze i te z nieba

czy potrzebny jest widok matki

pchającej wózek z dzieckiem które nigdy

nie postawi stopy na kamieniu nie pobiegnie

by spojrzeć w niebo by widzieć?

______________________________________

Publikacja za zgodą Autorki

Daniel Baca i Dorota Nowak - " Do widzenia do jutra"

Warszawa, Saska Kępa, 13 lutego 2016, przeddzień walentynek - spotkanie w restauracji pod wdzięcznym szyldem - do widzenia, do jutra. Miałam podwójną przyjemność, bo podwójne spotkanie - Doroty Nowak i Daniela Bacy. A właściwie przyjemność była potrójna, bowiem prowadzącym był Rafał Czachorowski, którego lubię za sposób prowadzenia rozmów z poetami i poczucie humoru. Gdyby mnożyć przyjemności, to było ich jeszcze więcej, bowiem na spotkaniu pojawiło się kilkoro sympatycznych członków PPG i parę osób spoza grupy. Był również sam Leszek Żuliński. Na dodatek wydarzeniu towarzyszyła wystawa prac uzdolnionego artysty - Krzysztofa Schodowskiego.

Dorota promowała swoje tomiki: debiutancki na dwa i najnowszy opium. Daniel prezentował utwory z tomu 9 złamań. Dwoje autorów, dwie różne poetyki, dwie różne osobowości. Prezentowane tomy zdobyły już wcześniej uznanie u czytelników i krytyki.  Interesująca jest geneza tytułów książek poetyckich obojga, warto ją było usłyszeć od samych autorów. Sądząc po reakcji wszystkich uczestników spotkania, tych przyjezdnych: z Łodzi, Sieradza, Poznania, Mławy i..., jak i tych ze stolicy, wieczór należy zaliczyć do udanych. A atmosferę serdeczności i życzliwości warto przenieść na kolejne wieczory w gronie PPG. Zresztą dla atmosfery tych spotkań pędzimy przez pół Polski co miesiąc, co dwa, trzy... jak się komu uda.

Tomiki obojga poetów warto przeczytać, prace Krzysztofa – co tu dużo mówić,  z pewnością są ściany, które na nie czekają.

Agnieszka Jarzębowska

Fotorelacja:

Monika Baca, Agnieszka Jarzębowska, Andrzej Dygas

walentynkowe przesilenia

Krzysztof Schodowski - Przesilenia III

Roma Jegor

Miejsca po przecinku


Ciągle mam cię w palcach między świtami
jak gorączkę dreszcz satynowe ślady po ospie
i powoli zaczyna nam być ciasno
kiedy rzeczy nadchodzą falami
a aniołowie plotą między nami tarninę -
cisza wtedy wygląda niczym zaginione linie papilarne
Podobno nie ma zbrodni między ustami
dopóki milczą
więc staram się czytać cię bezgłośnie
i kiedy przychodzisz w roli czciciela porządku
wieży z kości ścięgien i pocałunków
jestem głuchoniemym stroicielem fortepianów
czujnym łowcą oddechów
pilnuję żebyś nas nie zaokrąglał
i nazywał wszystkie moje miejsca po przecinku

Grzegorz Kielar

przyłapany


przyłapany na gorącym oddechu
nie miałem nic do gadania
miłości podobno dobrze robi noc

najlepiej niecierpliwa i wilgotna
kiedy nagli każdy centymetr
ciała w przedziwnej ekonomii
dzielenia i podwajania

tej nocy do nieba będą podobno

wpuszczali parami
trzeba jeszcze tylko zdrapać
ten cholerny księżyc
z szyby

Dorota Nowak

kula


nasze my zawijałeś na kształt kuli
w doskonałą formę bez początku i końca
toczyłam się do środka zbierając okruchy
przylepiona do kociego futra i pazurów

umiałeś łączyć kwadraty i prostokąty –
spadały z moich włosów na koszulę
każdej nocy chowałeś pod nią głowę
zakradając się do rozdrapanego środka

kula toczyła się z góry i na szczyt
nabierała prędkości rosła pęczniała
zbierałam sierść chowając pazury
by miękką skórką gładzić zranienia

Grażyna Paterczyk

wilk syty i owca cała


patrz
chwila gwiazdy

świecący ślad wciąga do lasu
energia krąży spełniając sny
niemoralne niewidoczne
tkwiące w harmonii z naturą
wbrew zasadom

rozbijając samotność jagnięcej skóry
ocieramy się o pruderię obwieszczając niewinność
następnej

owca cała

Ewa Pietrzak

Nad nami Vivaldi


studiuję ciebie z pamięci
oczy w tonacji zaduma
usta w odcieniu smutek

znanym nam alfabetem piszę list
na kartkach twojego ciała
z ulgą czytam odpowiedzi
w miejscach moich najczulszych

straciłam wątek by po chwili
sięgnąć po jeszcze
więcej ciebie

muzyka brzmi nadal

Juliusz Rafeld

TAMTE DNI


siadywaliśmy w tej knajpce kiedyś
kieliszki śmiały się dźwięcznie zachęcały nas
co godzinę odnosiliśmy kolejne
przyszłe zwycięstwa

z biegiem lat posiwiały nasze gołębie
po drodze potraciły pióra
ciekawie byłoby zobaczyć twoją minę
gdybyśmy przypadkiem minęli się w drzwiach

dziś przed wejściem waham się
czy zostało tam jeszcze coś
oprócz dziwnego odbicia w szkle
ledwie rozpoznaję siebie

od drzwi dobiega nagle znajomy głos
woła moje imię
och – postarzeliśmy się ładnie ale głupio
tak wciąż śnić o tamtych dniach… 

Teresa Radziewicz

ten żar, ten żar, ten wiatr

jest jeszcze inny świat – pomiędzy ewą a
adamem – kiedy słowa decydują się: tak
– tak. usiądźmy więc na brzegu rzeki,
której jeszcze nie ma, rozpocznijmy

czas rzeczy, które nie zdążyły się zdarzyć
– wszystkie mieszkają w głowach
oczekując na swój dzień i miejsce.
spokojny nurt czule obmywa stopy

– trwamy, a głowy wypełnia cud: ten żar,
ten żar, ten wiatr gojący wszystkie rany,
leczący wszelkie choroby. rodzi się
źródło, ruszają godziny – oto

czysta idea początku: ziemia wzbiera
wilgocią, woda chłodzi kamienie;
powstajemy i w nowym, innym świecie
ofiarowujemy drodze nasze pierwsze kroki

Sława Sibiga

***


te wszystkie obietnice
fałszywe nuty

wschody i zachody
na pępku świata

krok do przodu
dwa do tyłu

zróbmy teatr

na słowa
miny

teatr
jednego widza

w ostatnim

akcie

Jacek Sojan

codex doskonałego kochanka

nie odwracać się od niej plecami
patrzeć w oczy jak u okulisty
jak ubierać to pocałunkami
a rozbierać sposobem pianisty

znaczy zagrać na wszystkich neuronach
raz staccato raz piano legato
nie zapomnieć powtarzać w milionach
no że kochasz że twój mistrz nie Platon

lecz artysta Orfeusz ten który
dla miłości do piekła się wybrał
pisać wargami miłosne sury
wokół bioder tańcząc sen kolibra

kiedy zadrży by umrzeć z rozkoszy
ty kochanku umieraj z nią razem
gdy ona w niebie otworzy oczy
ty szybko zasłoń się kałamarzem

Krystyna Wieczorek

Po drodze mi do niej


teraz wiem że tam była
kiedy mówiłeś jest pięknie
cały las tonął w asfalcie
koła mknęły w zawrotnym tempie
a my schodziliśmy z tego świata
szybko i mocno

krążyła tętnicami
pompując nadmiar światła
z każdym oddechem większy

wypełnieni po brzegi
bram zielonej i złotej
wracaliśmy do tamtych miejsc
do ziemi wzruszonej zapachem
wyrwanej mandragory

Natalia Zalesińska

mleczno-czarne f-moll

przez mrok, przez gąszcz, przez omszałe wzgórza,
z wiatrem przemierzę setki mil do ciebie, do ciebie.

wniknę, poznam każdy cal ciała. wdrążę się w umysł,
zachwycę lub zawiodę. a tobie zostanie muzyka,

budząc się rano, powiesz: coś czułem, coś czułem.
nie dowiesz się nigdy, że płynęłam podskórnie.

Agnieszka Jarzębowska - w Lanjaron

_____________________________________________

Publikacja za zgodą Autorów.

na moim brzuchu rosną twoje dłonie

Dorota Nowak

opium

pomiędzy klatką piersiową a miednicą

układasz tulisz makowe łodyżki

w dolnej części tułowia gromadzę

lęki wrastające korzeniami do środka

na moim brzuchu rosną twoje dłonie

jak opium odurzają uśmierzają ból

przesuwasz palce z makowej główki

na pola płynące mlekiem i miodem

składasz mnie z chabrowych łąk

dźwięku pszenicznych kłosów

tworzysz wszystkie pory roku

z intymności wrastającej do wnętrza

a ja tak lubię

codziennie mi ciebie przybywa

pomiędzy lewym a prawym ramieniem

rysujesz kręgi zataczasz koła

otwierasz domykasz przedziały

pewnie jesteś zły gdy w moich zdaniach

na kolanie stawiam przecinki a nawiasy

znaczą więcej niż wykrzykniki

podnosisz układasz rozrzucone słowa

lubię gdy biegniesz po środku

w głębi lasu przyglądasz się mchom

pośród tysiąca dojrzewających kłosów

przelewasz mleko z miodem

schronienie

ukryta między bławatkami i makami

będę udawać że mnie nie ma

każdy odcień chabrowych kwiatów

łączy słowa na dobre i lepsze

nauczyłeś mnie patrzeć na pola

biegać między żytem a pszenicą

stawiać stopy na ściernisku tak

by kujące łodygi nie raniły

będę chować głowę w twoim lesie

zwijać się na kolanie w kulkę

kocim instynktem zatrzymam

radość wdrapując się na drzewa

będę udawać że mnie nie ma

zatrzymam czas

_______________________

publikacja za zgoda Autorki

można by wybaczać sobie godziny oddalenia

Dorota Nowak

mchy

  

lubiła gdy od strony wilgoci

jej ogrody porastał mech –

ocienione skupisko znaków

swoją obecność

przytwierdzała do podłoża

za pomocą chwytników

wystarczała kropla

by na jałowych wydmach

rozwinęła się w darń

z zielonej podściółki

truskawki i poziomki

wyrastały dla niego

pomiędzy chwastami

jeden mak

od dziecka gonisz uciekający czas

patykiem na piasku zapisując słońca i księżyce

bosymi stopami dotykasz grudek ziemi

gładząc mchy nasączone wilgocią

na kolanach tulisz sekrety

te o turlaniu w zbożu o brodzeniu w kałuży

o niedźwiadku z plastrem miodu

i te o maku na jej opalonym brzuchu

kiedy rowy porosły chabrami

a jej stopy dotknęły grudek ziemi

po raz pierwszy zrozumiałeś dlaczego

na twoich oczach zakwitają maki

zbyt krótko by utrwalić w kadrze

przymknąć oko

można by przymknąć oko na przyczynę bólu

ciągnąć szczęście za sznurek albo za łańcuch

ogniwami skutecznie łączyć bezdech i wytrzymałość

aż do wczesnego rozpoznania niepokoju

można by omijać wyrwy w chodnikach

biec na przełaj mosty zostawiając najsłabszym

kochać cię jak krople słońce i ból

między wodą ogniem a udręką

można by wybaczać sobie godziny oddalenia

przejścia w ciszy na drugą stronę rzeki

palcami stóp dotykać upragnionych miejsc

gdzie niebo usłane gwiazdami – gaśnie

można by żyć między jednym a drugim bólem?

____________________________

publikacja za zgodą Autorki

za mało wszystkiego za dużo.

Dorota Nowak

pamięć     
                                       
kanapa w kolorze ecru
pamięta wrażliwość piersi
(wciąż zadziwia mnie ich moc).
byłeś na wysokości
już nic nie zatrzyma otarć.
myśl upadła za oparciem
niespokojnie rozlicza się z jutrem.
za mało wszystkiego za dużo.
warstwy zdjęte zbyt szybko
splątały stopy opór przyciąga
niecierpliwość miesza krople
(lubisz gdy kobieta).

kanapę w kolorze ecru
przestawiamy w inne miejsca.

siostra

urodziłeś się z dziurą  w sercu.

matka nie zgodziła się na łatanie.

życie podarowało sine policzki.

zdobywałeś schody. bliżej Boga. bliżej nieba.

dłoń siostry miała kolor paznokci

zaciśniętych na kartkach katechizmu.

gdy prosiła o dzień dla ciebie

gładziłeś jej złote włosy.

zapach życia. chusteczki i pieluchy

drażniły śluzówkę. oliwka koiła lęk

przed słabością nadgarstków.

oklepywanie pachniało bliskością.

dziewiętnaście lat na decyzję.

leżałeś z pozszywanym sercem.

z wyboru siniały ci stopy. nie było

anioła gdy prosiła o twój dzień.

anioł został sam.

                                                                  „nie dam się przymierzyć kolejny raz”

                                                                    Zakrzyczeć, Małgorzata Góralska

  

garderoba

rozpinane guziki miały idealny kształt

pasowały do poręczy w jego schowku.

rozbierał ją powoli mierząc każdy splot

chorą dłonią zakrywał plamy i blizny.

pakunek na wymiar służył nocom i dniom

a najbardziej świtom po bezsennej nocy

potwierdzał idealną zawartość środka 

ośmielającym się wątpić w szlachetność.

stała w bezruchu zawiązana na kokardę

przykryta wieczkiem oklejona taśmą dwustronną.

na śmietniku tysiące niepotrzebnych opakowań

„nie dam się przymierzyć kolejny raz”

__________________________________

publikacja za zgodą Autorki

bez poprawek w sobie

Dorota Nowak

upływ

upinając jej siwe włosy słucha z miłości.
już wie że umiejętność odpowiadania na życie
maleje. z upływem czuje jak postrzępione brzegi
nieodwracalnie gromadzą uszkodzenia.

zbierając liniejącą sierść przysiada na pniu.
gładzi szorstkość powierzchni rdzewiejącej skóry.
bieleją miejsca. droga w zaniku prowadzi
przez wątrobę i trzustkę. coraz mniej kwasu.

zaszyć  poszarpane brzegi nie zabliźniać.
trzask nap otwiera rdzeń - w nim echa.
zaszyć  w sobie wytrzymałość. nie wypełniać
rozdarć. bez poprawek w sobie. z miłością. 

ojciec

nie żongluje już i nie tańczy
dla podziwu. regulował rytmem
na lewo i bardziej na prawo.
dla nich nosił ciężary. rosły.
wstydziły się gdy kopał piłkę
za wysoko za  daleko.
w deszczu chował je za pazuchą.
stawał na ringu chełpiąc się
złamanym nosem.
gdy drzewa dojrzały w ogrodzie -
kurczył się.
nie myśleć. nie teraz.
tulić się do opadających liści.

 

czuwanie

nie proszę abyś wzięła mnie
na kolana - ich kruchość okryję kocem.
usiądźmy obok.
pamiętasz jak mówiłaś że bieg po bruku hartuje stopy ?
warkocze wciąż są za krótkie. w koszyku
wielkanocnym dawna ilość soli i chleba.

nie proszę abyś nosił mnie
na rękach - pomogę ci włożyć koszulę.
popatrzmy razem.
pamiętasz jak mówiłeś że nogi prowadzą najpewniej ?
przed nami wiele skrzyżowań. w cukierni za  rogiem
dawny zapach karmelu.

bądź, bądźmy - proszę.

_________________________________

publikacja za zgodą Autorki

Każdy początek jest inny

   

Dorota Nowak

Uchwyt

Nie był dobry.
Macocha zamykała przed nim chleb.
A on w jej zielonym płaszczu
jedynym okryciu jakie miał
strzelał z procy do okien.
Upokorzony szukał kamieni
gdy mówili na niego Zielonka.

Kradzione pomidory
kapały czerwonym sokiem.
Gęsty dym papierosów
wytyczył kierunek.
Z jabolem miedzy palcami.
przetańczył młodość na parkiecie.

Aż świtem obudził się
z dwójką dzieci u boku.
I z nią.
Dziewczynki nosiły jego stare kurtki
ale nie strzelały z procy.
Kiedy  zapijał dzień i opluwał wieczór
- zdejmowały mu w ciszy onuce.
Miłość zamykała przed nim noże.

A kiedy  powiedziała dość
i rozedma obudziła strach
zatrzymał się w połowie.
Zgarbiony
zdejmuje dziewczynkom skarpety
a one oklepują mu plecy
z czułością.
Codziennie usypia
tkwiące w nich DDA.

Z  zapasem kremu nivea w szufladzie
(tak robiła matka)
wparty na kulach
mówi: nie umrę
to życie mnie trzyma.

10.10.2012 r.

 ***

A gdyby przesunąć tę myśl o jeden
albo o dwa
gdyby obrócić o kilka stopni
albo odbić symetrycznie
w lustrze
gdyby zniekształcić przez podobieństwo
a może pociąć na kawałki
i złożyć w łamaną -
można by oddychać
zawrócić
i zacząć od przecięcia.

15.03. 2012 r.

Poczęcie

On i ona. Duch i materia czekają
na zmartwychwstanie.
Każdy początek jest inny.
Najlepiej gdy ziarno kiełkuje
za dnia, posiane z rozmysłem.

Ale przecież złamaną gałązkę
można  zaszczepić na pniu.
Rozwinie się w pełni
między brzozowymi pochodniami
dotykając Zielonych Świątek.

Albo zapachy łączyć warstwami
aż  do zatracenia tchu.
w bramie oszukać nocnego stróża
paląc za sobą najczystsze reguły.

Każdy początek jest inny
w poczęciu  nieśmiertelności.

21.12.2012 r.

___________________

Publikacja za zgodą Autorki