krótkie cięcia nie dają gwarancji

Andrzej Zdzisław Dygas

wilgotny aksamit                                                                                     

 

lubiłem gdy palił tytoń a jego

skóra oddychała współczuciem

wilgotna ledwie przydatna

często o świcie z moich warg

ślina kapała na jego skronie

pożądanie ociekało i bieliło ostrze

tylko łaskotanie oswajało tragedię

krótkie cięcia nie dają gwarancji

że głowa opadnie łagodnie

w kosz splecionych dłoni

rzadko  bezcenna  ulga

odrywa ból od kości i reszty

a aksamitny pas zaciska tętnice

i łagodzi wstrząsy by

powieki zamknięte na stałe

rozwijały fantazje

a ostre pragnienia

oswajało kąsanie warg i

żucie języka bez smaku

całował i tulił moje plecy

planował

byłem docelowym punktem

w pętli spalonej amfory

hala odejść                                                                                              

wilgotny zapach

szpitalnych korytarzy

ukryty między okiennicami

suche drewno pokrywa

spękana zieleń

na progu wiszą

drzwi na krzywych zawiasach

kościste konary haczą powieki

znużonych oczekiwaniem na wylot

hale zawstydzone prześwitem

bez kontroli wpuszczają

żółte promienie układają się w stos

niezdarne rzeki namierzają

oddech uśpionych

plączą pasma włosów

ziemia wilgotna od ran

czesana milionami rąk

szorstka pełna skaz

papierowy szelest

kruszy gęsty las

stopy ziemi oblepione

kurzem z kości

właśnie teraz

rozstępuje się skóra

rodzi rabaty i leniwe

zaułki

pomarańczowy zapach                                                                  

... w takich miejscach gdzie

w uchylonych przejściach  wisi

ciężki zapach drinków a

po skroniach spływają lepkie 

krople jeszcze  ciepłej  czekolady

i ostrzą wzrok arlekinów

napinają ich mięśnie

nakręcają sprężyny  poruszają  łożyska

wychodzą z pomarańczowych rogów

opierają się  się  o  śliskie bary

przez dna kieliszków łowią zgubione spojrzenia

wiją się i  łaszą  szukają miejsca

powoli wsiąkają  w ściany i obce ubrania

jak spóźnione cienie

na skraju zmierzchu znikają

w kępach kwitnących pokrzyw

w nagich paskach mlecznej  mgły 

pętlic głowy wygłodniałych w pogięty drut

ssać cząstki tęsknoty tulić wilgoć

by nie przepadła w zapachu nocy

nie wyschła na pomarańczowej farbie

 

_____________________________________

publikacja za zgodą Autora 

 

Do widzenia do jutra - Jakobe Mansztajn i Dawid Staszczyk

Ring?

        Chodzi się „na” poezję. Ja chodzę „na” poetów, również „na” prowadzących. Jakiś czas temu poznałam dwóch Poetów i jednego Prowadzącego. Wieczór w klimatycznej kafejce „do widzenia, do jutra” na Saskiej Kępie w Warszawie, organizowany przez grupę poetycką Poeci Po Godzinach.

        Dawid Staszczyk pisze zupełnie inaczej niż Jakobe Mansztajn, Jakobe Mansztajn zupełnie inaczej niż Dawid Staszczyk. Obaj pięknie i przejmująco, choć każdy puentuje inaczej. Dawid krótką, czasem jednowyrazową puentą (jak świst bata, że sobie pozwolę na chwilę z metaforą), a Jakobe puentę rozmywa, zawieszając w przestrzeni. Daje więc czytelnikowi oddech na zastanowienie.  Który lepiej – nie wiem, wiem, co mnie się bardziej podoba.

        

Słuchacze przybyli tłumnie, niektórzy stali w drzwiach, bo takie zestawienie poetów i zderzenie ich wierszy było przemyślanym i nad wyraz trafnym zabiegiem organizatorów.  Na pewno – nienudnym!

        Prowadzący Grzegorz Wołoszyn dogłębnie i dociekliwie egzaminował obu autorów – z tematów egzystencjalnych, historyczno-społecznych, jak również filologicznych ze szczególnym naciskiem na filologię rosyjską, w której, z racji wykształcenia, specjalizuje się Dawid. Poeta z wdziękiem, acz stanowczo kluczył z odpowiedziami, jakich oczekiwał prowadzący na temat inspiracji literaturą rosyjską i czytania w oryginale kanonu lektur. I ja go rozumiem! Nie zawsze zostajemy tym, kim powinniśmy w wyniku podjętych w młodości decyzji. Dawid pisze porywająco – po polsku! Na szczęście dla swoich czytelników.

        Jakobe Mansztajn również nie miał łatwo w zderzeniu w Grzegorzem Wołoszynem. Tu poszło o poezję żałobną, szczególnie treny. Na ile poeta inspirował się „Trenami” Kochanowskiego w swojej twórczości i czy zatem można mówić o odkrywczości wiersza jako takiego.O ile dobrze zrozumiałam z odpowiedzi Jakobe: nie można. Treny to treny. Ale treny Mansztajna zabolały mnie mocniej, niż kanon. Może z racji bliższego (współczesnego) języka, znajomej retoryki i podobnych doświadczeń życiowych? 

I wiem, że jedynym sposobem próby wyjścia z traumy  jest „ożywienie” Utraconego – poprzez sztukę.

        Poeci odpowiadali także na niełatwe pytania dotyczące wizji współczesnego konfliktu zbrojnego, lotów w kosmos w celu zaanektowania jednej z planet, a także gotowania żab w ramach eksperymentów młodzieńczych. Tematyka spotkania obejmowała, jak widać, całe galaktyki, w tym podwórka blokowisk. 

O ile przy żabach wysiadłam, o tyle pozostałe pytania, odpowiedzi i CZYTANIE POEZJI stały się w tym dniu fantastycznym przeżyciem i oddechem!

        Na "pytanie z sali" po co właściwie piszecie? – jeden z Poetów odpowiedział: "to jak z listem w butelce, ja wkładam list i rzucam butelkę do wody. Może ktoś kiedyś ją wyłowi i przeczyta ten list". Drugi Poeta odpowiedział: "czułem, że musiałem "zapisać" biografię Chłopcu Który Odszedł Za Wcześnie.

Uwierzyłam Obu.

 Magdalena Tarasiuk

fot. Arek Łuszczyk, Monika Mszyca