Masz dwa-trzy tysiące i ręce urobione, sen drwala, sen więźnia.

Krzysztof Kleszcz

Fragment poematu dla Łodzi: „Dźwiganie serca”, nagrodzonego w konkursie Poemat Czterech Kultur (2017)

VI 

Albo to: jesteś trybem, kółkiem, tylko nabijasz kabzę tym wyżej.

Masz dwa-trzy tysiące i ręce urobione, sen drwala, sen więźnia.

W weekend chcesz zapomnieć siebie, zwyczajnie trochę nie być.

Mydlane bańki z pachnideł, zwidy, omamy, halucyny, mary.

Poranki robota, kawa szatan, tramwajowy śpik i dalej już

nie ty – pan Detal, pan Moduł, pan Człon. Osiem godzin

tramwajowy śpik, kawa szatan i życie, życie w głębokim fotelu.

Spacer po linie, dzikie zwierzęta otwierające paszcze i twoja głowa

w nich, poręcze ognia, bat tresera. Publika, która klaszcze, chce bisu

a ty masz dla nich: drugi policzek i chleb. Błogosławieni cisi!

Fragment projektu "Dekolt i  śrut" (własne ule i własna mleczarnia)

*** [tracąc]

tracąc

płacząc

tęskniąc

pamiętajmy

te imiesłowy brzmią okropnie

*** [musiałam odejść]

musiałam odejść

miałam dosyć

nie czułam całości

czułam się jak połówka jabłka

*** [ musisz się pokochać ]

musisz się pokochać

na początek lajkuj swoje posty

*** [pamiętasz pierwszy raz]

pamiętasz pierwszy raz

i to co się działo pod tym postem

  

*** [samotność to taka straszna trwoga]

samotność to taka straszna trwoga

lody - cztery gałki, likier pigwowy, orzechy, migdały

  

*** [na wszystko odpowiadał]

na wszystko odpowiadał

to skomplikowane

prostak

*** [w taki dzień jak ten]

w taki dzień jak ten

chcę byś mnie objął

mówił czule

i głaskał

chcę byś mi rozdwajał końcówki

*** [polub siebie]

polub siebie

lub nie lub

BAJKA NA DOBRANOC*

Za oknami zafoliowanymi na czarno – sardynka.

Jadę w busie i mam buzz z Nikt nie suszy, szosa sucha,

czysto. Szalony kierowca steruje pijanym statkiem.

W radio pasmo śniadaniowe. Piękni i młodzi

przejmują eter. Proponują jogging, jogę, jogurt light.

Śmiech misia Yogi. Poczuj mistykę zakwaszonych mięśni

mówi ustawiony. Niech działa enzym, hormon. Niech żyje

król Julian! Potem trzy minuty dudnią basy i stęka wokal.

Wreszcie: dość i pora na prognozę pogody. Pogodynka

z uśmiechem sprzedawcy garnków ogłasza, jakie będzie

tomorrow, a morowy chłopiec nie może się już doczekać.

Wchodzą reklamy środków na libido. Wchodzi

polityczny kwadrans. Kłótnia – lutnia wypada.

Jak ryba wyjęta z puszki, naprawdę wysiadam.

Tlen działa jak halucynogen. I dociera do mnie,

że wszystko będzie dobrze, przyjedzie bajkobus,

dowiezie nam szczęście. Da nam pracę

i odłożymy procę. Zło wezmą złomiarze.

Złe wypadnie z obiegu, obiegnie Ziemię happy end:

żyli w długach, o szczawiu i śliwie.

ETERNITY*

Z wiecznością policzono się jak z eternitem. Zedrzeć,

składować z dala od ludzi. Poszło szybko. Puszczono

Ryśka Riedla: W życiu ważne są tylko chwile. I dalej

prosty przekaz: Ładuj botoks w wargi, włosy smaruj farbą,

przekłuwaj, tatuuj, czuj. Wieczne to utrapienie, ciężkie

Norwidy. Wieczne pióro to pióro na wkłady.

Wieczny student? Dziś wszyscy zdają. Wieczne miasto

zmuszono, by zmieniło strategię promocyjną. Wieczność

jest be, podprogowo wciskano to już dzieciom.

Przeminiesz wszystek – wynajęto chłystka, by wciskał to

między futrynę a szyby. Uknuto slogany. Nawet Sto lat,

bo za blisko wieczności, śpiewano rzadziej. Zalecano:

będzie zabawa, będzie się działo. Pisywano wieczność

na śmietnikach, na odpadach promieniotwórczych.

Śmiano się z na wieki wieków lament. ZUS wyliczał takie

kwoty, żeby nikomu nie przyszła do głowy. Teraz, teraz,

teraz! krzyczała Chylińska w reklamie pożyczek chwilówek.

Wieczność była jak niszowe wydawnictwo

poetyckie, jak faux pas, jak zespół Bolter. Nocą ślusarze

odpinali kłódki na mostach, ogień przy świętych obrazach

polewano pianą, specjalne służby zabierały znicze.

Wiecznie zielone lasy nazwano lasami deszczowymi.

Nie było już motywacji do zostania laureatem –

laur stał się liściem bobkowym.

Ostatecznie w słownikach nie ma słowa wieczność,

jak w budynkach nie ma trzynastego piętra



*
Wiersze z książki „Pański płaszcz” (Kwadratura, Łódź 2016)

_______________________________
Publikacja za zgodą Autora

"Kleszczmy rękoma"

Krzysztof Kleszcz

10 lat 

„Drobiazgów parę się uchowa:
Kultura, sztuka, wolność słowa”

                        Wojciech Młynarski

Zaklinacze robią spot o mostach, wiatrakach i piłce.

Paul się łapie, Paul się załapał. Nam trzeba z tym żyć,

robić swoje, tylko żal drobiazgów. Kultura, sztuka,

wolność słowa – wszystko w tęczy. Taki chichot –

trzy razy tak na drzwiach stodoły. Podniecony dziennikarz

pieje ku wiadomej chwale. Twój niesmak może płonąć

na stadionie, dożynki muszą trwać. Delegacja przecina

wstęgę, odcina się od Polski B. Do czego ta oda?

Do radości z tysiąca dwieście i że nam się udało?

Słoneczny maj to nie ponury listopad, dlatego

niech się święci grill na trawniku. Tam, gdzie mlecze,

buńczuczne monstra, pełne mleka złote skry.

Zimni ogrodnicy

Dmuchają w cypel, jest zadęcie. Policzki w jazz.

Słoma z buty w głosie. Oto są wiszące ogrody

zielonej wyspy, oto i sady z wizją szarlotki.

Dziesiątki zachodnich odmian. Czy wiesz

ile ryz papieru potrzeba, byś mógł wziąć gryz?

Że słodycz trzeba zanęcić, więc słodko,

aż do rechotu. Pozaciągani propagandzią

raz w nawozie, raz w powrozie. Maj,

robi się zimno i to nie jest klimatyzator

zza niedomkniętych drzwi gabinetu.

Słychać panikę. Co jeśli poznają nas

po owocach? Po naklejce Made in China?

Do młodych 2.0

Fabryka złych wieści nadaje od rana. Gasi pianą

jasny płomień. Farmazony jak freon niszczą ozon.

Kto ma więcej wyświetleń na You Tube, ten zostaje

gwiazdą, a po pięciu minutach białym karłem.

Tajniki stworzenia? Ręka rękę myje, swój swojemu.

A z nowych nie odkrytych dróg kpi Google Maps.

Wy, młodzi z żabim wzrokiem, kumacie, że coś nie tak

z nadzieją, która wysyłana kciukiem, pozdrawia palcem

środkowym; coś nie tak, z pochodnią wiedzy,

bo wszędzie halogen lansu, świst niszczarki,

confetti z twojego CV, bezdroże, bezrybie.

I jest deptak na ołtarzach przeszłości,

i rosną gmachy przyszłości: stodoły wypełnione

mową trawą, obory przepełnione metanem.

Wy i wasz święty ogień, zdobywcy.

Tylko on, może zrobić buum.

________________________
publikacja za zgodą Autora

Krzysztof Kleszcz odwiedzi Gdańsk

Krzysztof Kleszcz odwiedzi Gdańsk. To będą jego pierwsze spotkania w Trójmieście. Gorąco polecamy:

• FREGATA Szkoła Podstawowa dla Chłopców

ul. Cystersów 13, 80-330 Gdańsk Oliwa I piętro, gabinet dyrektora (niedziela, 16.06., godz. 17.00)

• GTPS, ul. Chlebnicka 2 (nad klubem „No to cyk”, poniedziałek, 17.06, godz. 18.00).

UWAGA! Wyjątkowo niedzielne spotkanie jest przeniesione z Galerii Warzywniak pod wskazany wyżej adres!

 Krzysztof Kleszcz mieszka w Tomaszowie Mazowieckim. Jest autorem dwóch książek poetyckich, publicystą – prowadzi znanego 
i poczytnego bloga „Biała Fabryka” z opiniami o wydarzeniach muzycznych i literackich. Najnowszy tom wierszy „Przecieki z góry” jest ciepło przyjmowany i właśnie tę książkę pokażemy dokładniej.

Autor współpracuje z pismem Arterie. Był trzykrotnie nominowany do nagrody główniej konkursu im. Jacka Bierezina. Za debiutancką książkę „Ę” otrzymał wyróżnienie na festiwalu Złoty Środek Poezji. Dobry poeta, sympatyczny i przystojny. 

Zapraszamy!

Wstęp wolny

Prowadzenie i organizacja Sławomir Płatek
Organizacja i współpraca: GTPS i Fundacja Wspólnota Gdańska



___________________________
za : http://salonliteracki.pl

Wśród trzcin stygmaty: ostygłe gniazda, sen w strzępach.

Krzysztof Kleszcz

Na wozie

Tak jakby już był z prochu,

w łunie skrzepów i włókien,

w rozklekotanym wozie,

mniej wyraźny niż szpadel.

Na razie słyszy, że ziemia

to niedźwiedź, który w barłogu

rzęzi jak silnik Ursusa,

chrapie przez sen, że go weźmie,

że jak się zbudzi, to zeżre.

Pieta

Płoche ciepło pierzcha. Rzeka tnie się brudnym szkłem.

Wśród trzcin stygmaty: ostygłe gniazda, sen w strzępach.

Ranne rzęzi, rządzi zimne, wszędzie graffiti, domy

oznaczone bazgrołem. Wszystko płynie – nurt niesie

zmarznięte truchła, kukły, parodie, a potem nakrywa

kusym prześcieradłem, martwe. Jak pies, jak pies

powtarza K. i tarza się w zdechłym.

W katedrze zimny kamień. Nieogrzewane mury

wydrążone jak orzech. Znalazłem na ścianach chaos,

co zastygł beznadziejnie w marmurowy wzór.

Znalazłem matkę, co dźwiga syna.

Wierzę na moich drzwiach, bezrozumne,

pisane kredą, śmiercią.

Wodołaz

Dni płyną. Goni nas wściekła piana, chce nam

oblepiać usta. Nasza łajba pruje fastrygę

między błękitami, czasem orze podwodny zagon,

a wtedy kiełkują za nami wodorosty.

I jeszcze jedno okrążenie – gwiżdże wuefista.

Buty przesiąkły, potem musiałem cały dzień

chodzić po wodzie. W spuchniętej kostce

zamieszkał Bóg i teraz przeszywa mnie

jego ból. Widziałem psa, który jadł panu z ręki.

Na ramieniu mam duszę, dyszę jak parowóz,

wypełniony mocą, przemoczony. Z kieszeni

(zobacz synu, jest tu twoja zguba) wyjąłem fokę.

_____________________________

publikacja za zgodą Autora

Przecieki...

 Krzysztof Kleszcz

Topnienie

Na drodze sól, sól. Można więc czytać

z przerywanych linii albo straszyć się

linią ciągłą. Wszędzie mleko, pusta kartka,

wapno i jeszcze to radio ze swoim m jak

mdłość. Nie rozpoznaję drzew w szadzi, chłopca,

który robi orła. W niedoczyszczonych szybach

widzę banery przykryte zasłoną szronu

i wiatrochron, który złapał ruchliwe nic.

Kawa za kawą, by móc szeptać do śpiących:

zobaczcie, białe jest gotowe. Na języku słone,

na startym naskórku - ból, który zamyka mi powieki.

Słońce się dźwiga i wszystko taje - jesteśmy odcięci.

Zimowy

Mam pękniętą twarz, a może to lustro

chce płynu do szyb? Wlokłem długopis

po śniegu, wleczono mnie końmi.

W tęczówce oka – martwy piksel.

Skrobałem szybę, aż szczęka zaczęła

dzwonić na swoją mszę, nogi deptały

wężowisko. Powtarzałem zaklęcie:

Zniknij, ukaż się nowy, wyspany.

Obłoczek pary sterczy mi z ust. Biegłem

po schodach, szukałem przenośni.

A teraz pękam, dotykam policzka

z porcelany, lodu na rzece, snu, w który

zapadam.

Krzysztof Kleszcz

Urodzony w 1974 roku. Poeta, autor książek poetyckich: Ę (Kwadratura, Łódź 2008) 

i Przecieki z góry (Kwadratura, Łódź 2012).
Pisze felietony do Arterii. Prowadzi bloga Biała Fabryka. Mieszka pod Tomaszowem Mazowieckim.