poręczna możliwość podróży

Kazimierz Rink

        

         

         UCHODŹCY

                      Błędnym ognikom K.Mętraka

         Wychodząc z miasta zostawiamy tunel
         Tam żadnych latarni nabrzeżnych światełek

         To co mieni się celem W końcu rani dumę

         Na grzęzawisku złudzeń i stercie stłuczonych butelek

         Pozornie jak dawniej Kindersztuba białe kołnierzyki Jula

         Dylemat pierwszy z brzegu Odpowiedź w tyralierze pytań
         Zgoda na to co przeszło Po nocnych upiorach torturach

         Bezsenność wciąż ta sama pośród unerwień zaszyta

         Pozostaje niewiele ułamek otuchy Że w cząstce Braku

         W soczewce rozpaczy wąskiej jak słomka rozczarowań
         Błyśnie odkupienia woda a twoja Eros i moja Thanatos

         Wejdą w labirynt przeznaczeń bez jednego słowa

         Możesz mnie jeszcze odnaleźć Nie odszedłem na odległość stopy

         Poza urwiskiem zmierzchów odwrotów twoich inicjałów

         Nic mnie nie powstrzyma I pewnie lepsza ta smuga

         Od istoty cienia niż światło wschodzące odbitych kryształów

        

         OCZY

         Dwa w przewężonym przesmyku

         odbicia jeziorek

         lornetka wszechświata

         oprawiona w kotyliony światła

         kipiącą Niagarę pasteli

         poręczna możliwość podróży

         do kresu nocy w pamięć

         poza widmo ołowianej  chmury

         rzut na taśmę tęczówki

         sokola nieskończoność mety

         obrazów kadrów stop-klatek

         i blasków galerii

         poprowadzą na szafot

         ale cienkość porysowań tafli

         po łyżwie

         obrócą w głód piękna

         nie zasłaniaj im

         czułej tajemnicy śniegu

         jeśli podpalą horyzont

         i znowu zamruga lampion

         zgaszonego brzegu

   

         ISKRA W POPIELNIKU

        Ach, przewiercić, przewlec przez igielne ucho

        wszystko co przetrwa, co może nas przetrwać,

        małego kocurka od chłeptań i ginu naparstek,

        katleje nad ciemnym stawem, białą wstążkę

        upinaną na granat w czas pierwszej komunii,

        spruty sweter na zimę, nosiła go mama, owszem

        z owczej wełny po naszych nizinnych owieczkach.

        Nie wyrzucać zegarka, co dawno nie tyka i

        z klasera wydłubać sercu bliski kiedyś znaczek.

        Pomyśleć o oczach Audrey Hepbern odbitych

        od marzeń o Rzymskich wakacjach i stopy

        zanurzyć w tamtym ciepłociekłym od upału błocie.

       Wystarczy. Czyż doprawdy zostajemy sami

       u kresu wędrówki z próżnią między snami?
       Przypuszczam, że wątpię. To tylko czasem

       przysypia w nas ogień. Letarg. A po nim

       Tęsknota. Za iskrą choćby, za wygasłym lontem.

_____________________________________
publikacja za zgodą Autora

między jednym wdechem a drugim

                                                                                             

Kazimierz Rink

          

ARS  POETICA

Wiersz złoci się jak rozdmuchiwana wiatrem kobiecość,

owija nici nagich wersów wokół nadgarstków powietrza.

Wchodzisz. To może być przedmieście krętych uliczek

albo pokój z beżem rolet niewidocznych w słońcu.

Z profilem każdej z tych bezsennych nocy.

Znajome fluidy, odblaski, dźwięki ściennej cytry

czasem skrzypiec skuszonych symetyrią kostki obojczyka

pamiętającą nie tylko wydarte oktawom sekrety.

Jest późne popołudnie albo wczesny ranek.

Myślisz - nie ma w tym perły muszkatu

ni wstążki wiążącej kwiaty martwych natur.

Lecz co trwa nie znika. Skubacze parapetów.

Bractwo okruchów i skwarków

odbite w lusterkach blaknącej poświaty metafor.

Tęsknisz. A korce liter ciągle nie z tej księgi.

Wiersz przędzie światło rozstań, czyste i kobiece,

jakąś porą tajemną wychodzi z ukrycia.

Drżenia, przysięgi, ekstazy. Brzask jasnoniebieski.

I podróż do zapisania - światłoczułość stopy

odsłaniającej na przekór śnieżny rąbek snu.

Św. FAUSTYNA. DZIENNICZEK

Dotknąć Cię szeptem wierzbowej gałązki

Albo cienistość parkanów nałożyć na habit

Jaki to dotyk? Pewnie jak z traw grząskich

Co rozmodlone pluszczą na równi z łąkami.

W Twoim Dzienniczku confessio świecy. Ptak szybujący

Nad pogodą ikon. Dzień we mgle odchodzący

W stronę niepojednanych w utracie zasmuceń

Po modlitewnej z serca wysupłanej nucie.

Jesteś wodą rozwidlonej drogi, tych co gubiąc trakty

Nie zdążą już do oaz ni źródeł. Anioł ich prowadzi

Do Ciebie, w Dom Błękitnooki, może coś poradzisz?

WPISANI W CZERWIEŃ

                               pamięci Waldemara Milewicza

Zawsze ta sama pogoń za życiem

wybierająca azymut z ciemnej strony straceń

samotność Nicholsona w matni pustynnych Tatarów

i wracający po latach łoskot wieczornych doniesień

bzy potargane monsunem cierpkich niedowierzeń

nie bogowie jeszcze nawet nie żołnierze

raczej chłopcy malowani na wylot

wpisani w czerwień na niebotycznej barykadzie słońca

Po żar zenitu i ciszę dudniącą

w kadrze wygaszonych lontów

Śladu nawet dotyku wiatru na ustach

stłuczonej na szybie jeepa odysei

Opowieść nie do dźwignięcia

między jednym wdechem a wydechem

Jak porzucona kurtka strzęp psalmu

i dziewicza nietykalność kabury

             

_____________________________________________________________
opublikowane za zgodą Autora

Zielona Kraina Wierszy

Padło tym razem na przepastnie zieloną krainę Borów Tucholskich. Bysławek, położoną niedaleko Tucholi, rdzennie borowiacką wieś w gminie Lubiewo, z XVII-wiecznym klasztorem Sióstr Miłosierdzia

i Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia, wybrali poeci Grupy PO GODZINACH na kolejne miejsce cyklicznych, kontynuowanych z powodzeniem od kilku lat spotkań. Cokolwiek by na ów temat nie powiedzieć wybór i tym razem okazał się idealnie trafiony.