widziałam tych przegranych i tych opuszczonych

Eliza Moraczewska

po oczach

lalki płaczą ludzkimi głosami

dzieci ściskają piasek w pięściach

małe pięści a w nich mało piasku

mokre pięści piasek w małych grudkach

dzieci rosną i piasek się mnoży

lalki leżą w kartonowych trumnach

pięści dzieci puchną od milczenia

małe pięści głęboko w kieszeniach

dzieci nie są dziećmi piasek wciąż jest piaskiem

lalki oniemiały nie znajdziesz po głosie

dłonie są dorosłe i po zaciśnięciu

całkiem takie same są pięści

elegia na smutek majowy

widziałam tych przegranych i tych opuszczonych

a także tych starających się o azyl

w których połowiczna martwica tyczyła się tylko języka

w maskach albo całkowicie pozbawionych twarzy

nadwątlone słowa nie wstrzymają świata

powiedz mi kim jesteś boże co cię nie ma

pokorniejąc zmierzchy dłońmi bez połysku

zagasili światło w porcie: jedyne które nie gaśnie

woskowaty nalot pokrył fundamenty

łuna jest dla nich skurczliwa do definicji popiołu

w tych długich kolejkach w tych sklepach w tych rzeźniach

ludzie oddychają lepkim powietrzem

za zamkniętymi drzwiami

Słowa to wiatr – W. Shakespeare

jeden liliowy samochód

domy sadzone od kreski

trochę za dużo powietrza

żeby swobodnie oddychać

w sterylnych kościołach

czas cieknie po palcach

i krzepnie po drodze

gdzie ciało? gdzie krew?

skórę wygarbowano

powieszono na krzyżu

kręgosłup w formalizacji

w laboratorium medycznym

odnaleźli ciało prawie

po dwóch tygodniach

a ważne jest tylko to

że nikogo to nie obchodzi

obchodzimy się na palcach

czasy mamy takie

że nic dziwnego

że mamy też kościoły

przeszklone na przestrzał

transparentne po transfuzji

wymyte bezwonne

echo by w nich dzwoniło

a jednak tylko tutaj

mogę myśleć w języku

słowa się garną do siebie

bo mrozi dzisiaj z zachodu

pokładamy się społem

tyłem do zamieci

tyle ciszy do zebrania

teraz kiedy sieją wiatr

ważne jest tylko to

co nikogo nie obchodzi

że ciało znaleziono

po dwóch tygodniach

i trzeba było wyważać drzwi

Nikolaikirche, Hamburg; 13.02.2014

* z tomiku "CHIAROSCURO"

____________________________________

publikacja za zgodą Autorki

ramionami tworzyłeś okrąg w który dawałam się wpisać

Eliza Moraczewska

teraz mówię

byłam jeszcze wtedy bardzo maleńka

i trzymałam się kurczowo twoich ścięgien

by nie zsunąć się z drabinki własnego kręgosłupa

na której stałam nieporuszona

byłam jeszcze wtedy nieszlifowaną kroplą

sterczały ze mnie zęby i zadziory

które pomny na plastyczność materii ugniatałeś i

póki nie stwardnieje krzyżowałeś łowickim wzorkiem

byłam jeszcze wtedy puchata i łatwochłonna

tak jak niektórzy bywają łatwopalni i ciałopaleni

więc odkurzałeś mną zacieki z okien

żeby odcisnąć wewnątrz drzewa, ludzi i niebo

ramionami tworzyłeś okrąg w który dawałam się wpisać

bryłami foremnymi przesłaniałeś horyzont od wpływów pogody

palcami wykańczałeś moje rysy wiedząc że mnie zmieniasz

ale wtedy bezpowrotnie też jeszcze byłam

więcej światła

zjadłam zęby na styku dwóch latarń

a przecież matka uczyła

że niebieski oznacza prosektorium

lepiej by powiedziała że odkaża

i że obce ogniska najlepiej grzeją ręce

odbija mi się teraz fragmentami czucia

o których nie umiem opowiadać

i gdy spotkamy się słowem do żywego

– otwartym palcem w rozwarty mięsień –

co przydarza się przecież raz na życie

puenta zamiast drżeć opada na pięty

za zamkniętymi drzwiami

Słowa to wiatr – W. Shakespeare

jeden liliowy samochód

domy sadzone od kreski

trochę za dużo powietrza

żeby swobodnie oddychać

w sterylnych kościołach

czas cieknie po palcach

i krzepnie po drodze

gdzie ciało? gdzie krew?

skórę wygarbowano

powieszono na krzyżu

kręgosłup w formalizacji

w laboratorium medycznym

odnaleźli ciało prawie

po dwóch tygodniach

a ważne jest tylko to

że nikogo to nie obchodzi

obchodzimy się na palcach

czasy mamy takie

że nic dziwnego

że mamy też kościoły

przeszklone na przestrzał

transparentne po transfuzji

wymyte bezwonne

echo by w nich dzwoniło

a jednak tylko tutaj

mogę myśleć w języku

słowa się garną do siebie

bo mrozi dzisiaj z zachodu

pokładamy się społem

tyłem do zamieci

tyle ciszy do zebrania

teraz kiedy sieją wiatr

ważne jest tylko to

co nikogo nie obchodzi

że ciało znaleziono

po dwóch tygodniach

i trzeba było wyważać drzwi

_______________________________
publikacja za zgodą Autorki

Eliza Moraczewska

Prozaiczka, poetka, publicystka. Kulturoznawca. Laureatka konkursów 

(m.in. Krajobrazów Słowa, 

im. Zdzisława Morawskiego, 

im. Marka Hłaski, 

im. Stanisława Grochowiaka). 

Stały współpracownik czasopisma muzycznego Meakultura. 

Debiutowała w 2013 roku w poezji 

(na Poznaniu Poetów) i prozie 

(powieścią Jako w niebie). Szczecinianka.

z prywatnego scenariusza

Eliza Moraczewska

piszę o niej bo niedługo umrze

S.T.K.

nie potrafiła wierzyć w Rosjan

więc nauczyła się wiary w Niemców

a gdy ci rozgnietli tę mieszczańską kanwę porządku

jej szept umilkł jak roztrzaskane o kamień szkło

zawsze miała duży głos

przy szczypcie życiowego fartu mogłaby żyć ze śpiewania

lecz poszła o krok dalej i spojrzeniem poprosiła o łaskę

żeby móc mówić nauczyła się pełzać

pierścienie płowych loków sprzedała u fryzjera

dobrze zapłacił bo popyt bo ludzie chcieli zapomnieć

każdy był teraz na równi nieznajomym

i dopiero wsiąkał w miejscowy bruk

nocami na hałaśliwej maszynie do pisania

składała nie nowy życiorys tylko stosy kolumn

jej podstarzałe dzieci pamiętają nieprzespane noce

ale te nadgodziny starczały na cyklamenową szminkę

wychodziła na potańcówki tak tak całkiem często

mężczyźni witali ją uśmiechem

mąż nie tańczył nic nie szkodzi tańczyła z innymi

a on stawiał kroki pod stołem a na stole kieliszek

dba o siebie pachnie mydłem gdy starość z zasady zgnilizną

siedzi bo puchną jej nogi i na nic nauka chodzenia

nic już nie pamięta z prywatnego scenariusza i wie

że nikt nie napisze zastępczego

 ________________________________

publikacja za zgodą Autorki