Agnieszka Jarzębowska

Później od last minute ... (czytaj więcej)

Fotorelacja

Wieczór poezji w Krakowie

Jakobe Mansztajn

List w butelce

X LECIE POETÓW PO GODZINACH

Jubileuszowy zjazd PPG ... (czytaj więcej)

Paweł Biliński

Przetrwać uda się nielicznym.

czwartek, 19 kwietnia 2012

Dekalog początkującego grafomana

1. Jesteś poetą. To kwestia decyzji, wyboru, postanowienia. Po prostu w pewnym momencie zostajesz poetą i wreszcie wiesz, kim jesteś. Jesteś poetą, a Twoje wiersze są poezją.

 2. Czytelnik musi.  Autor ma prawo wymagać od czytelnika wiele, czytelnik od
autora – nic. Jeśli czytelnikowi coś się nie podoba, to powinien tak długo starać się spojrzeć z punktu widzenia autora, aż w końcu mu się spodoba. Wiersz grafomana nie ma wad i błędów. 
Wady i błędy ma czytelnik. Czytelnik oceniając wiersz powinien się kierować zdaniem autora.


3. Nie przyjmuj krytyki. Nie ważne, że jedni skrytykowali Twój wiersz. Ważne, że inni 
go pochwalili. A zwłaszcza pochwalił go pan X i pani Y, więc na pewno jest dobry, 
bo oni się znają. W ogóle wszyscy wielcy artyści byli zaszczuci, więc jeśli Cię krytykują, to jest ostateczny dowód, że jesteś wielkim poetą. Pamiętaj, że każda krytyka Twojej poezji służy przede wszystkim do ćwiczeń asertywności i nauki mówienia Nie.

4. Nie ucz się nowych rzeczy. Broń Boże się nie rozwijaj! Ogranicz się do machinalnie stosowanych zabiegów, bo one są autentyczne i szczere. Jeśli wzbogacisz czymś swoją poezję, to staje się sztuczna i nieprawdziwa.

5. Wszystko, co jest do rymu, jest automatycznie wierszem. Dobrym wierszem.


6. Nie ma czegoś takiego jak dobry i zły wiersz. Każdy wiersz jest dobry, to czytelnicy bywają źli i z zazdrości nie chcą podziwiać autora. Gdyż wiersz sam w sobie się nie liczy,liczy się jego autor. Nie wolno krytykować wiersza, bo jest on częścią duszy jego autora i krytykując wiersz pokazujemy, że nie akceptujemy człowieka.
A wszystkich ludzi trzeba akceptować. Musi być tolerancja, akceptacja, miłość i dobroć między ludźmi.
I poezja.

7. Podstawowym zadaniem poezji w ogóle jest czucie. Chodzi o czucie tego wszystkiego, co czują Twoje wiersze. Ludzie niewrażliwi tego nie czują. Do czucia nie jest potrzebne pisanie poprawnie gramatycznie, ortograficznie, nie trzeba też mieć nic do powiedzenia. Kto naprawdę umie czytać poezję, to wyczuje swoim czuciem to, co ma wyczuć. Źli czytelnicy nie czują czucia.

8. Pisz tak jak pisali inni. Zwłaszcza Asnyk i Tetmajer, ale najlepiej w ogóle tak, jak jacyś inni. Im bardziej to, co piszesz jest podobne do tego, co zostało uznane już za poezję, tym bardziej poetycka jest Twoja poezja. Jeśli nie bardzo wiesz, kogo naśladujesz, po prostu pisz coś, co przypomina inne rzeczy, które czytałeś i słyszałeś,
i plączą Ci się w pamięci.


9. I co wynika z powyższego: mów dużo o duszy i sercu, kwieciu i dłoniach twych
używaj inwersji gdzie tylko się da oraz gdzie się nie da, wstawiaj archaizmy. Idealny wiersz prawdziwego grafomana to np: w dłoniach twych serce i dusza me niczym kwiecie


10. O jakości wiersza nie decyduje forma, tylko treść. Wiersze na słuszne tematy 
są z natury rzeczy dobrymi wierszami (np. antywojenne, o katastrofie smoleńskiej, 
o papieżu, przeciw nietolerancji, proekologiczne itd.). Wierszy na słuszne 
tematy nie wolno krytykować. Jeśli ktoś np. wskaże błędy stylistyczne w wierszu na temat zanieczyszczenia środowiska, to znaczy że nie kocha polskich lasów i naszego barwnego ptactwa.

Sławomir  Płatek
 cdn.
________________________________
materiał udostępniony do publikacji przez Autora
jego stały adres zamieszkania jest tu:  http://salonliteracki.pl/blog/slawek/


6 komentarzy:

  1. kiedy cdn? I przydałoby się na PP.

    (To pytałem ja, Julo.)

    OdpowiedzUsuń
  2. O jeeny, każdy gupi to wie, no ale wreszcie ktoś zebrał i dla potomnych napisał ;P
    niez-wykła

    OdpowiedzUsuń
  3. nie każdy to wie, nie każdy. inaczej by nie było grafomanów.

    OdpowiedzUsuń
  4. Oby "Dekalog początkującego grafomana" nie zamienił się nigdy w "Dekalog początkującego moralisty"...

    OdpowiedzUsuń

Wpisy ad personam będą usuwane